Verre horizon

verre horizon ??

DSC01439
Verr horizon

 

acryl op doek, klei ondergrond, formaat 40*30 cm , jaar 201

 

President-directeur van De Nederlandse Bank

Klaas Knot
In een paginagroot interview in de Telegraaf van 30 juni gooit onze centrale bankier Klaas Knot er nog een schepje bovenop. Hij stelt daarin dat “Over dat aanvullende pensioen bestaan de nodige misverstanden. Zelfs in het slechtste scenario blijven onze pensioenen de beste ter wereld. Ons pensioenprobleem is vooral veroorzaakt door het overdreven ambitieniveau. We hebben onvoldoende duidelijk gemaakt dat het ook wel eens wat minder zou worden. Het is vooral een kwestie van te ver opgeblazen verwachtingen.” Hebben de pensioenfondsen, de politiek en de toezichthouder dan alles prima gedaan? Geen enkele zelfkritiek is te lezen over het onheil met onze pensioenen. Dus niets over het toestaan van niet-kostendekkende premies, premievakanties en premiekortingen voor werkgevers of terugstortingen van premie. Alleen dat wij als deelnemers en gepensioneerden veel te hoge verwachtingen hadden van ons pensioen. Dus we moeten het kennelijk gewoon vinden dat na jarenlang uitblijven van indexering voor inflatie tot wel 10%, nu ook jaren van pensioenkortingen van soms wel 14% of meer in twee jaar voor onze kiezen te krijgen. Hoezo afspraak is afspraak. En dan nog onze pensioenen het beste ter wereld durven te blijven noemen. Gelukkig komt er nog steeds veel meer premie binnen dan er aan uitkeringen worden betaald, maar die verhouding wordt wel steeds slechter. Dus er moet wel wat gebeuren. Maar niet hetgeen de Jonge Democraten van D’66 bepleiten: een individueel afgesproken premiestelsel, zonder enige solidariteit en collectiviteit. Laten de jongeren gewoon een hogere premie betalen vanwege hun hogere levensverwachting of langer blijven werken dan wel een versobering van hun pensioen accepteren.

 

Pleidooi voor riskant beleggen met pensioen

de Volkskrant

Van onze verslaggever Ferry Haan − 28/07/06, 02:46

Pensioenfondsen zouden voor jongeren veel riskanter moeten beleggen dan voor ouderen. De kans op winst stijgt en bij verlies resteert voldoende tijd om het goed te maken….

Door de vergrijzing worden pensioenfondsen groter en groter. Inmiddels hebben ze een kwart van de waarde van alle aandelen ter wereld in handen. In de obligatiemarkt is 10 procent in handen van reusachtige pensioenfondsen.

De fondsen zijn de grootste institutionele beleggers op de financiële markten en hun omvang is een probleem, betogen vier internationale topeconomen op een Zwitsers congres; hun invloed op de economie wordt steeds groter.

Lans Bovenberg, als econoom verbonden aan de Universiteit van Tilburg en aan het vergrijzingsinstituut Netspar, schreef samen met Tito Boeri (Milaan), Benoît Coeuré (Parijs) en Andrew Roberts (van de zakenbank Merrill Lynch) de studie Dealing with the New Giants: rethinking the role of Pension Funds. Bovenberg en consorten stellen dat de verdere groei van pensioenfondsen beperkt zou kunnen worden met slimme hervormingen.

De economen waarschuwen voor recente hervormingen die de pensioenkosten juist verhogen: ze turfden 42 maatregelen waarmee de pensioenen zijn verhoogd, 23 besluiten in Europa om de pensioenpremies te verhogen, 26 verhogingen van de pensioenleeftijd en 33 keer een verlaging van de overheidspensioenen.

Om de kosten van vergrijzing op te vangen zonder het pensioensysteem te schaden, stellen de economen voor een onderscheid te maken tussen jongeren en ouderen. Pensioenfondsen beleggen nu al het geld dat ze beheren op min of meer dezelfde risicomijdende manier. De toezichthouder in Nederland – De Nederlandsche Bank – controleert vervolgens of de pensioenfondsen voldoende middelen hebben om de pensioenen uit te betalen.

De economen betogen dat de situatie voor jongeren anders is dan voor ouderen. Bij ouderen mag geen risico gelopen worden. Iemand die vlak voor zijn pensioen zit, heeft niet meer de mogelijkheid grote beursverliezen op te vangen. Voor deze groep moet een pensioenfonds voorzichtig beleggen en moet het pensioen worden gegarandeerd.

DSC01439
Verre horizon

Bij jongeren is de situatie anders. Wanneer nog dertig jaar resteert tot het pensioen, kan het beleggingsrendement enkele jaren tegenzitten. Met zo’n verre horizon
moeten pensioenfondsen van de toezichthouders de ruimte krijgen om juist meer risico te nemen, zodat de kans op een hoger rendement toeneemt.

Bovenberg en zijn collega’s stellen voor de Europese pensioenen te hervormen naar het model van landen als Zweden, Italië en Polen. Daar experimenteren de overheden met het niet langer garanderen van de koopkracht van de pensioenen, en timmeren ze de pensioenpremie vast.

Vooral voor jongeren blijkt het geen acuut probleem wanneer de beleggingsresultaten van pensioenfondsen tegenvallen en de pensioenaanspraken omlaag gaan. Bij leven en welzijn zullen de aanspraken weer stijgen zodra de beurzen zich herstellen. De groep-Bovenberg betoogt dat de pensioenpremie voor werknemers constant zou moeten blijven, om de koopkracht en de economie niet te schaden.

De economen waarschuwen daarbij voor het analfabetisme onder werknemers wat betreft kennis van pensioenen. Het vrijlaten van keuzen over pensioenregelingen is daarom riskant. Ook hier laat Zweden zien hoe het moet: daar krijgen werknemers jaarlijks een ‘Oranje Envelop’ waarin alle pensioenmogelijkheden haarfijn worden uitgelegd.